دسته‌بندی نشده

چرا خودروسازان ایرانی از نصب ترمز esp طفره می روند؟

پیشینه طراحی سامانه ESP یا کنترل پایداری به حدود 40 سال قبل باز می گردد، زمانی که مهندسان شرکت بوش دریافتند که بخش بزرگی از تصادفات راننگی تنها به دلیل از دست رفتن کنترل خودرو در پیچ ها یا مسیرهای یخ زده و لغزنده روی می دهد و با استفاده از فناوری ای برای کنترل هوشمند ترمزها می توان از این وقایع جلوگیری کرد. توسعه ESP چندین سال به طول انجامید و در نهایت این مرسدس بنز بود که مانند همیشه بر روی مدل لوکس اس کلاس دهه (90) با کد فنی W140، این تکنولوژی را راهی جاده ها کرد. حالا بیش از 30 سال از عرضه این فناوری به بازار خودرو می گذرد و تقریبا تمامی خودروهای صفر کیلومتر تولید انبوه به شکل پیش فرض به سامانه ئی اس پی مجهزند، چرا بر اساس قوانین ایمنی بسیاری از کشورها، نصب این فناوری اجباری است و براساس آمارها و تخمین های ایمنی وجود این عملگر نسبتا ساده الکترو مکانیکی، باعث کاهش 40 درصدی تصادفات رانندگی میشه و طبیعتا تا حالا از میلیون ها مرگ جلوگیری کرده است.

سیستم کنترل پایداری الکترونیکی

اما براساس قوانین کشورمان تاکنون وجود ESP در خودروهای تولیدی یا مونتاژ داخلی اجباری نبوده است و قرار بود این سامانه ایمنی در خودروهای جدید از امسال مطابق با استاندارد 85 گانه اجباری شود که البته ظاهرا با توجه به شدت تحریم های بین المللی، اجرای این بخش از استانداردهای تازه به تعویق افتاده است. از طرف دیگر احتمالا می دانید که خودروسازان داخلی اساسا در بازار انحصاری و بی رقیب داخل کشور، نیازی چندانی را نسبت به ارتقای محصولات خود احساس نمی کنند و حتی مسائلی نظیر انژکتوری شدن خودروهای قدیمی کاربراتوری و یا نصب ترمز ضد قفل ABS نیز در سال های گذشته تنها با فشار سازمان حفاظت از محیط زیست و پلیس راهور ممکن شده بود که در مقطعی از شماره گذاری کردن خودروهای فاقد این فناوری ها جلوگیری به عمل آوردند.

بنابراین از یک سو می توان اجباری نبودن نصب این سیستم را از نظر قانونی و ثانیا بازار انحصاری داخلی را دلیلی برای عدم عرضه این ابزار مهم ایمنی عنوان کرد، اما عجیب است که این فناوری حتی به صورت آپشن نیز در خودروهای تولیدی کشور ارائه نمی شود و این درحالی است که برخی از خودروهای مونتاژی از ابتدا با ESP عرضه می شوند اما عرضه کنندگان داخلی در نهایت تصمیم به حذف این سامانه از روی خودرو می گیرند. همچنین جالب است بدانید که حتی در شرایط فعلی و با توجه به ارقام نجومی قیمت ارز نیز، نصب ESP بر روی خودرویی مانند پژو 206 (فرانسوی) امکان پذیر است و با صرف هزینه ای در حدود 20 میلیون تومان انجام می شود.

سیستم کنترل پایداری الکترونیکی

حتی چند سال قبل و در خلال برگزاری نمایشگاه صنعت قطعه سازی و توانمندی های داخلی یکی از زیر مجموعه های ایران خودرو نیز از آماده بودن سیستم ESP برای نصب بر روی خانواده سمند و دنا خبر داد و ظاهرا تست های عملکردی این سیستم نیز در یکی از کشورهای خارجی به انجام رسیده بود، اما متاسفانه در نهایت حتی بر روی خودرو شاخصی نظیر دنا پلاس اتوماتیک نیز از نصب ESP خودداری شد و حالا به نظر می رسد که سرانجام قرار است نسخه های فول آپشن از ایران خودرو تارا (K132 سابق) بتواند تا طلسم نصب این سامانه را بر روی خودروهای ایرانی بشکند.

خودرو دیگری که ممکن است با این تکنولوژی راهی خیابان ها شود، سایپا شاهین یا نسخه کراس اوور این خودرو است که از آن به عنوان اولین خودرو ایرانی با قابلیت پشت سر گذاشتن استانداردهای ایمنی اروپا یاد می شود و سایپا نیز اخیرا با انتشار فیلم های تست تصادف این خودرو، بر روی فناوری و ایمنی آن مانور زیادی داده است. اما در مجموع باید گفت که خودروسازان ایرانی نه تنها هیچ تلاشی برای ابداع یا ارتقای سطح ایمنی محصولات خود نمی کنند، بلکه ظاهرا به فاصله تکنولوژی بیست و سی ساله از سطح فناوری روز دنیا عادت کرده اند و در این میان حاضرند تا خودروهای آپشنال خود را با قیمتی بیشتر اما بدون تجهیزات ایمنی افزون تر راهی بازار نمایند، چرا که ظاهرا آنچه که اهمیتی چندانی ندارد، جان مشتریان است و بس.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *